ခွန်နိုင်ကို

 

ခါတော်မီ နှစ်သစ်ကူးမှာ
အမှာတော်ပါးလို့
ကြင်လင်အေးမျှပါစေကြောင်းလို့
ဆုမွန်ကောင်းတောင်းလို့
အစလေးချီ ၊ စာသံလေသံ
ကဗျာလေးပါးလိုက်ပါတယ်
ပူပြင်းလွန်းတဲ့ ၊ ဂိန်မာန်ကာလ
အပူတို့အား ၊ အတာရေလောင်းလို့
အေးမျှစေ၍
ရင်တွင်းအပူ ၊ ရင်းတွင်းရေအေး
ပတ်ဖျန်းပေး၍ အေးမျှစေလို
အချိန်ရယ်မအားလို့
စာမပြန်ဖုန်းမထွက်လို့
စိတ်ညိုနေရင် သိကြားမင်းကြီး
ဆေးကလောင်တံဖြင့် ၊ ဒီနှမငယ်
အပူကြီးလှဘိလို့ ၊ ပေလွှာထက်
မှတ်တမ်းတင်းရော့မယ်
အတာရေနှင့်အတူ
ဒီမောင်ရင်ထဲ ရေခဲရေဖြင့်
ပတ်ဖျန်းပေးရင်း
နှစ်သစ်မှာ ပျော် ရွှင် အေးချမ်ပါစေ
ချစ်ရတဲ့သူရေ။
ဗွမ်း ဗွမ်း.....

နှင်းမြူသွယ်တဲ့ ၊ ဟေမာန်ရာသီ

အေးချမ်းလှတဲ့ ၊ ဆောင်းတွင်းချိန်ဝယ်

တူနှစ်ကိုယ်မှာ ၊ ရင်ငွေ့နွေးနွေး

ပြန်လှန်ပေး၍ ၊ မချမ်းနိုင်ပါ

နှစ်ကိုယ်ရယ်တူ ၊ မျက်နှာချင်းအပ်

အကြည့်တွေက ၊ ဘယ်ခါမစိမ်း

အမြဲလိုလို ၊ ရင်တွင်းရထား

ခုတ်မောင်းလျှက်ပင်။

ကမ်းမမြင် ၊ခေါ်လို့မကြား

ဒီလှိုင်းကထန် ၊ မုန်တိုင်းကြမ်းသည့်

သမုဒ္ဒရာ ၊ ရေပြင်ထက်မှ

လူးလိမ့်ကာ ၊ လှိုင်းလေကြားမှာ

ရွက်လှေကလေး ၊ သွားလာနေ။

လှိုင်းဒဏ်ကြား ၊ တက်ရယ်မစုံ

မုန်တိုင်းလည်းထန် ၊ ရွက်တိုင်ကတော့် 

မခံနိုင်ပြီ ။

မုန်တိုင်းဒဏ် ၊ လှိုင်းဒဏ်ကို 

အားပြိုင်ကာလို့ ၊ ဟိုတစ်ဖက်ကမ်း

အရောက်လှမ်းမည့် ၊ ရွက်လှေကလေး။

သစ္စာတော် ၊ အလံဖြူနှင့်

တစ်ဖက်ကမ်းက ၊ ဆိပ်ကမ်းကလေး

ဆီးကြိုနေမှာလား။

မျှော်လင့်ချက်ကို ၊ အားပြုပါလို့

ဒီလှိုင်းကထန် ၊ မုန်တိုင်းကကြမ်း

ကြောက်ခမ်းလိလိ ၊ ရေအလျှင်

မကြောက်ပါ ၊ အရောက်လှမ်းမည်

ဆိပ်ကမ်းကလေး ၊ မျှော်နေမလား။

ရင်ခုန်နှုန်းသံ ၊ ညံမစဲတဲ့

နှလုံးရထား ၊ အမြဲတမ်းပဲ

ခုတ်မောင်းနေ၏ ။

သမဏိလို ၊ မာကျောနေပြီး

ရေခဲပမာ ၊ အေးစပ်နေတဲ့

နှလုံးသားဟာ ၊ မင်းနဲ့တွေ့မှ 

ဖယောင်းပမာ ၊ အရည်ပျော်ပြီ။

နှလုံးသားထဲ ၊ စူးရှဝင်ရောက်

ဖောက်ထွင်းထားတဲ့ ၊ မြှားလေးတစ်ချောင်း

ကြားလေသွေးကြောင့် ၊ မနှုတ်ပါနှင့်

အမြဲတမ်းပဲ ၊ သိမ်းထားပါရစေ

ချစ်သူ။

ပူလောင်ကင်း၍ ၊ ဖြာလျှက်ကြည်စွာ 

လင်းရောင်ပေးစွမ်း၊ သွားရာခလုတ်

မတိုက်စေငှာ ၊ လမင်းစန္ဒာ

ပေးစွမ်းပေသည်။

နှလုံးသားတွင် ၊တည်လျှက်ဖြူစွာ 

အချစ်လမ်းလေး ၊ ဖြောင့်ဖြူးစေဖို့

မောင့်ရဲ့အချစ် ၊ ပေးစွမ်းပေ၏။

သို့ပင်သော်ငြား

မြို့ပြလမ်းထက် ၊ လမ်းလျှောက်လေသူ

လျှပ်စစ်မီးအောက် ၊ စန္ဒာရောင်လင်း 

မဖောက်နိုင်ရာ။

မော်ပင်မကြည့် ၊ ရောင်ခြယ်မီးအောက်

လျှောက်လမ်းလေသူ ၊ စန္ဒာရောင်ကို 

တွေ့မိလေမလား ။

ပကာသန ၊ ဂိုဏ်ရှိန်ဝါကြား

လောဘငွေနှင့် ၊ အချစ်စစ်ကို

မတွေ့နိုင်ပါ။

အရောင်မပါ ၊ ဖြူစင်အေးမြ 

မောင့်အချစ်ကို ၊ စန္ဒာရောင်လင်း 

နှိုင်းတုရာပင် ၊ မင်းလေးအတွက် 

ကမ္ဘာတည်သရွှေ့၊ချစ်နေအုံးမည်။

မပျက်အမြဲ ၊ တွဲလက်တို့ဖြင့်

သွားရာလမ်းလေး ၊ ဖြောင့်တန်းစေဖို့

မင်းလေးအတွက် ၊ လင်းရောင်အမြဲ

ပေးစွမ်းနေမည်။

အသားရောင်သွင် ၊ မဖြူလေလို့

စိတ်မညိုးနှင့်

ဖြူမှချောတယ် ၊ မဆိုထားနှင့်

ညိုချောရယ်လို့ ၊ စာတင်ဖွဲ့တဲ့

စာဆိုကျော်တွေ ၊ အများသား။

ထိုထိုညိုချော ၊ မမရယ်ကို

ဒီမောင့်တစ်ယောက် ၊ အပြောမဟုတ်

စိတ်ထဲ ငင်တယ် ၊ မောင်ရဲ့ညိုချော

ချစ်သူလေးရယ်။

အလင်းဖြာဖြာ ၊ ကြည်စင်ဖြူဝင်း

လင်းရောင်ပေးစွမ်း ၊ တမန်တော်ကြီး

စန္ဒာမင်းရေ။

အသည်းနှလုံး ၊ လုံးစုံအပ်လို့

ဘယ်ခါမနှင်း ၊ အမြဲချစ်လို့

ပစ်လျှက်မသွား ၊ ချစ်လျှက်ထားမည့်

သံတော်စကား ၊ ဆင့်ကြားပေးပါ

လမင်းကြီးရေ။

နှလုံးသားဝယ် ၊ ဘယ်ခါမပျက်

စွဲမြဲစဉ်ဆိုက် ၊ သိမ်းထားလျှက်ပါ။

မဖြုတ်အမြဲ ၊ တွဲလက်တို့နှင့်

တစ်ဘဝစာ ၊ ထပ်လောင်းပေး၍ 

ချစ်မိနေပြီ

ဆရာမလေးရေ။

ပြုံးရယ်ရွင်ကာ၊ အဖြူနှင့်စိမ်း

ဆင်ကာမြန်းလို့

 ပပဝတီ ၊ ငိုနိုင်ရိုးရဲ့

ပင်မြင့်ထက်မှ ၊ သဇင်လေလား

ခြေတစ်လှမ်းနဲ့ ၊ ကုဋေတသန်း

မလဲနိုင်တဲ့ ၊ ဣန္ဒြေ ရှင်ဆရာမလေး

ရွာလယ်လမ်းတိုင်း ၊‌လျှောက်ကာလှမ်းလို့

ဆရာမလေး ၊ လာနေပါပြီ

ရွာမူလွန်က ၊ ဆရာမလေး